ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥΟριστικά τέλος θα πρέπει να θεωρηθεί ότι έβαλε το  Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με το ζήτημα της προνομιακής παραγραφής του δημοσίου σε σχέση με την παραγραφή των αξιώσεων κατά του.

Ειδικότερα έκρινε στην υπόθεση Ζουμπουλίδη κατά Ελλάδας της 25-6-2009, ότι για τον προβλεπόμενο από το άρθρο 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 περιορισμό της αξίωσης των απαιτήσεων κατά του Δημοσίου (αποδοχές ή άλλες κάθε φύσεως απολαβές υπαλλήλων του Δημοσίου) σε μια διετία, έναντι των απαιτήσεων του Δημοσίου κατά άλλων προσώπων, όπου κατά το άρθρο 86 του ως άνω νόμου προβλέπονται προθεσμίες παραγραφής που κυμαίνονται μεταξύ πέντε και είκοσι ετών δεν υπάρχει κάποιος λόγος που να δικαιολογεί επαρκώς την εφαρμογή διετούς παραγραφής, μόνο δε το δημοσιονομικό συμφέρον του Δημοσίου δεν μπορεί να αφομοιωθεί συλλήβδην σε ένα γενικότερο δημόσιο συμφέρον. Περαιτέρω, η επίκληση του γενικού συμφέροντος έγκαιρης ισοσκέλισης των υποχρεώσεων του Δημοσίου δεν αρκεί για να καθοριστεί κατά προνομιακό για το Δημόσιο τρόπο η ημέρα, από την οποία ξεκινά ο υπολογισμός των νόμιμων τόκων του επιδικαζόμενου ποσού. (βλ. όμως ΑΕΔ 32/2008 και 9/2009).

Αυτό σημαίνει ότι εφεξής όλες οι αξιώσεις θα παραγράφονται μετά πάροδο πέντε ετών από το τέλος του οικονομικού έτους μέσα στο οποίο γεννήθηκε η αξίωση. Επιπλέον ο τόκος υπερημερίας του Δημοσίου θα είναι ίδιος με αυτόν των ιδιωτικών διαφορών, ο οποίος ορίζεται με απόφαση του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Ωστόσο περιέργεια προκαλεί η εμμονή του Αρείου Πάγου να εναντιώνεται κάθε τόσο στην νομολογία του ΕΔΑΔ προκειμένου να περικόπτει δικαιώματα πολιτών εναντίον του Δημοσίου την στιγμή μάλιστα που οι ίδιοι οι Δικαστές για τους εαυτούς τους περιποιούν ευνοϊκότερα μέτρα.

Παρακάτω μπορείτε να κατεβάσετε την απόφαση.

ΕΔΑΔ ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗΣ

Επικοινωνία